Skip to content

Proeven

"Als je goed om je heen kijkt, zie je dat alles gekleurd is." (K. Schippers)

Dat chocolade allerlei geweldige eigenschappen wordt toegedicht, dat wist ik wel. Het zou als medicijn tegen allerlei vervelende kwaaltjes werken en het brengt je als afrodisiacum in de juiste stemming. Maar dat het ook als politie-middel kan dienen???? Dat ging mijn fantasie ver te boven. Gisteravond deed raadslid Gerben Hoogterp van PAL/Groenlinks in Leeuwarden het voorstel om de wapenuitrusting van de plaatselijke politie uit te breiden met chocoladerepen. Baldadige stappers worden blijkbaar een stuk rustiger als je ze op een chocolaadje tracteert, met alle positieve gevolgen voor het nachtleven vandien. Gerben Hoogterp heeft dat niet zelf verzonnen: in Engeland en Schiedam wordt er al mee geëxperimenteerd. Chocolade als het geheime wapen. Ik zie helemaal voor me hoe ze het allemaal kunnen gaan inzetten: kersenbonbonnetje naast de boete op de voorruit, boterham met hagelslag bij de wegafzetting en een cordon ME met truffelcake tijdens een risicowedstrijd. En wel blijven variëren natuurlijk, anders raken mensen eraan gewend en zijn we weer terug bij af. Misschien komen de chocolate-fudge brownies die ik gisteren maakte ook nog eens van pas.

Brownies met caramel en pecannoten, nodig voor een klein bakblik van ca 24 x18 (stuk of 12): 165 gr pure chocolade + nog wat extra schaafsel – 165 gram roomboter – 3 eieren – 1 vanillestokje – 225 gram suiker – 115 gram bloem, 150 gr fudge,  200 gram pecannoten, 0,50 dl slagroom, snuf zout

Oven voorverwarmen op 180 graden. Chocolade en roomboter au bain marie smelten. Eieren schuimig kloppen met vanillemerg. Het chocolademengsel iets laten afkoelen en dan de suiker en de eieren erdoor roeren. Bloem en snuf zout erdoor scheppen. De helft van het chocoladebeslag in een ingevet bakblik gieten en 25 minuten in de oven bakken. Ondertussen de fudge met de slagroom au bain marie smelten. Goed doorroeren tot het een gladde saus is, de helft van de pecannoten erdoor roeren. Onderste laag van de brownies bestrijken met het caramel/noten-mengsel en bestrooien met de extra chocolade. Afdekken met de rest van het chocoladebeslag. Restant noten eroverheen en in 25 minuten afbakken.

Ja! Daar moet ik dus zeker naar toe: Estômago. Deze film was een grote hit op het festival in Rotterdam, maar ik miste hem helaas, want hij zat niet bij de selectie die wij te zien kregen op de Volkskrantdag. Herkansing, want nu in de bioscoop.

De Ramadan is deze week begonnen. Voor de meeste moslims was dat gisteren, voor sommigen maandag al. Vandaag mag er tussen 4:49 en 20:22 niks gegeten worden. Gelukkig zorgt de zon ervoor dat het vasten iedere dag een beetje korter is. De laatste dag begint om 5:47 en eindigt om 19:16, dat is toch twee uur winst. Maar dan nog.

Ik kan me voorstellen dat zelfs de meest a-culinaire mens door de Ramadan opeens wel geïnspireerd raakt door zijn maaltijd. Zo zet een student in Amerika elke dag foto’s op zijn site van zijn Ramadan maaltje. Het zijn niet al te spectaculaire eenpersoons happen, maar je ziet dat hij er echt iets bijzonders van wil maken.  Ik hoop dat Linus het volhoudt, want ik kijk graag op andermans bord. Je bent wat je eet tenslotte. Dan krijg je dus dit soort dingen: Watch what you eat, I like that meal en Mealblog. Het meest fascinerend is nog wel de vraag waarom iemand nu juist van dát bord een foto wil maken. Een heel ander geval (maar net zo fascinerend) zijn sites met foto’s van Bento lunches. Dat is een soort wedstrijd om het mooiste plaatje. Maar daarover later vast meer, want ook hier kan ik geen genoeg van krijgen.

Ik heb wolven altijd een soort hond gevonden. Dit is geloof ik zelfs een wetenschappelijk onderbouwde stelling, maar ik baseer mijn uitspraak slechts op de wolf in de dierentuin. Er zijn hele studies gemaakt over het eetpatroon van wolven en over hoe de baasjes van Fikkie, Rakker en Bello hun voordeel kunnen doen met deze kennis. Daar zijn de meningen wel een beetje over verdeeld, maar dat er een link is tussen wolven- en hondenvoer is zeker. Las ik toch vandaag over een onderzoek waaruit blijkt dat wolven liever vis eten dan vlees.. Dat lijkt me een revolutie in hondenbrokken-land. Heb vandaag even een steekproef genomen in de supermarkt en inderdaad: waar de poezen keuze hebben uit “zalmmoot”, “tonijn met garnalensaus”, “zeebanket” en “echte stukjes vis” moet Bello het doen met rund, rund en rund. Afgewisseld met wat lam en hart, maar slechts minimaal. Als ik een hond zou hebben, zou ik onmiddellijk overschakelen naar Sheba of een ander poezelig blikje. De arme schat, al die tijd verkeerd begrepen..

Toegegeven: dit jaar boffen ze met het weer. Met deze miezer krijg je vanzelf zin in wollige sloffen, warme chocolademelk en speculaas. Maar het blijft heel erg triest dat AH (al zeker vier jaar) begin september de pepernoten alweer uit de kast haalt. Heel voorbarig verklaren ze de zomer voorbij, slaan ze voor het gemak de halve herfst over en stiefelen ze door naar de winter. Ze zijn het seizoensspoor volledig bijster. En dat is jammer, want het mooie van pepernoten is dat ze maar beperkt verkrijgbaar zijn en gebonden zijn aan ijzig weer en opstaan in het donker. Net zoals die heerlijke vakantiewijn buiten het Zuid-Europese terras opeens ook niet zo spannend meer is. Nooit mee naar huis nemen! En nooit pepernoten kopen in de zomer. Ik hou vol tot die man met baard en paard aan land is.

 

In het kader van de Restaurantweek at ik gisteren bij restaurant De Ondeugd in Amsterdam. Dat wil zeggen: het plan was om te profiteren van de Restaurantweek-actie en voor 25 euro een drie gangen maaltijd te nuttigen in een restaurant dat normaal gesproken niet binnen dit budget valt. Maar bij boeken blijkt dan dat er geen actie-plaatsen meer zijn in het restaurant van jouw keuze, of dat de actie alleen geldt op het onzalige tijdstip van 18.00, wat voor mensen met drukke banen natuurlijk volstrekt onhaalbaar is. Zo kwamen wij terecht bij De Ondeugd, wat heel gezellig was, maar waar we onszelf geen echt voordeel mee deden, want normaal gesproken eet je hier drie gangen voor 28,50. Het eten was prima, maar niet spectaculair. Ik had een lekker klaargemaakte zeewolf met zeekraal waaraan een wat fantasieloze salade met spekjes en croutons voorafging. Dat de beloofde oesterzwammen bij de vis ongevraagd saaie champignons werden was niet zo erg, maar de salade was echt een grote teleurstelling. Het gepocheerde ei was hier de grote trekker, maar de koude en ietwat vochtige witte blob die erop lag had helemaal niks met een gepocheerd ei te maken. Eieren pocheren is lastig en het is helemaal geen drama als de vorm niet perfect is. Dus jammer dan, dat dit ‘ei’ eruit zag alsof er op mijn salade gemorst was. Maar een gepocheerd ei zonder dooier is een droevig ding en getuigd van weinig liefde voor één van de mooiste kunstjes in de keuken. 

Wie wel heel veel liefde heeft voor het gepocheerde ei is Juan Mari Arzak. Deze man heeft op zijn menukaart het gepocheerde eitje van de dag staan! Bij hem at ik het meest briljante gepocheerde ei ooit. Zijn methode is: het ei storten in huishoudfolie met truffelolie en ganzenvet, folie dichtdraaien en 4 minuten koken. Het volledige recept staat op zijn website, het kan zijn dat je de receptenpagina een aantal keer moet verversen voordat je het te zien krijgt.

Het Havenfestival IJmuiden staat dit jaar in het teken van vis. Lijkt me een fijn uitje voor visliefhebbers dit weekend..

We raken van de komkommertijd weer langzaam in de soeptijd. Somber weer en soeplucht (zoals dat heet in televisietermen) vragen om een dampende bak knusheid. Met deze ietwat zomerse vissoep hou je de herinnering aan de zon nog wat langer vast. Dit recept stond ooit in de Allerhande ter promotie van de blikjes Zaanse mosterdsoep. In het oorspronkelijke recept vul je zo’n blikje aan met ui, vis en venkel. Maar dat is echt nergens voor nodig, want de romige mosterdbasis maak je net zo makkelijk zelf en je soep is veel lekkerder zonder conservensmaakje.  lees verder voor het recept

lees verder ›