Skip to content

Proeven

"Als je goed om je heen kijkt, zie je dat alles gekleurd is." (K. Schippers)

Het doosje met mijn hamburger ziet er inmiddels zo onbestemd uit dat ik het eerst niet open durfte te maken. Toch gedaan en hij zag er eigenlijk best mooi uit met zijn wit-groene fluweel. Echt herfst en gelukkig zonder krioelende beestjes. Het moment dat we afscheid van elkaar gaan nemen zal nu wel snel komen. Het experiment is al klaar en hoe lang ik er ook over nadenk: ik kan geen andere bestemming bedenken voor het ding. En de frietjes zijn er ook nog, die zijn na 3 weken nog exact in dezelfde staat als waarin ik ze kocht.

Het klinkt als een vage schotel in een foute bistro, maar in het kader van de herfst, de nieuwe voorraad pompoenen in de winkel en het naderende Halloween mag deze dronken pompoen niet onvermeld blijven….

Mijn hamburger begint na een kleine week toch echt wel te schimmelen. En dat terwijl ik het lot een handje geholpen heb, want ik kocht ‘m zonder iets erop en bewaar ‘m in een -nieuwe- luchtdichte doos. Maar dat mag dus niet baten. En dat terwijl anti-McDonalds militanten beweren dat zo’n burger zelfs in de achterbak van de auto nog jaaaaaaaren goed blijft. Hier ook weer een verhaal van iemand in het bezit van een 4 jaar oude hamburger, ook deze mevrouw beweert dat ze echt helemaal niks heeft gedaan om het ding te conserveren. Hij ligt gewoon al vier jaar in het doosje waar hij ooit in gekocht is. Maar ook hier gaat het om een burger zonder saus, uitjes of augurk en dat is toch wel een beetje verdacht.

Ik had het trouwens kunnen weten, want Morgan Spurlock deed het experiment ook al in zijn documentaire Supersize Me. Zijn burgers gaan gewoon rotten. Er blijft nog wel iets vreemds aan de hand met de frietjes: die lijken echt niet te vergaan. Misschien moet ik nog een nieuwe poging wagen. En dan zonder luchtdichte doos.

Nu weet ik waarom ik mijn Oosterse maaltijden het liefst mild gepeperd heb: puur lijfsbehoud.. In Groot-Brittannië overleed vorige week iemand na een wedstrijdje pittig koken aan een hartstilstand. Ze gaan nu  onderzoeken of de laatste maaltijd van de beste man de oorzaak was.  Het heftige goedje in pepers is capsaicin, dat zorgt voor het hete gevoel in de mond en het branderige op je vingers als je pepers hebt gesneden. De politie gebruikt het als wapen in de pepperspray. Het zou ook vetverbranding stimuleren, je uithoudingsvermogen vergroten en kankercellen doden. Maar blijkbaar kun je er ook een overdosis van nemen. Drie jaar geleden introduceerde Blair Lazar de heetste “saus” ter wereld die vergezeld werd van een disclaimer waarin stond dat het eten ervan geheel op eigen risico was. Het spul (dat uit korreltjes bestond en eigenlijk geen echte saus te noemen is) is nu nergens meer te krijgen, want het werd slechts in beperkte oplage van 999 verkocht voor 155 euro per flesje. Maar voor wie graag huilend aan tafel zit zijn er nog voldoende andere smaakpapillen killers met klinkende namen als Beyond Death en Pure Death. Daar ga je na zo’n verhaal wel anders over denken. Dodelijk of niet: ik hou het lekker bij milde spijzen, dan proef ik tenminste wat er verder nog op mijn bordje ligt.

Zou dit echt waar zijn? Een Amerikaanse “wellness educator” (jaaaa, dat kan alleen daar bestaan) beweert dat ze een McDonalds hamburger uit 1996 heeft die er nog steeds goed uitziet. En daarmee is dan volgens haar bewezen dat het slechte voeding is. Nou zijn er een heleboel andere bewijzen dat die dingen niet goed voor je zijn en dat je ze zeker niet voor de vitaminen en mineralen hoeft te eten. Maar dit is wel de origineelste poging die ik ooit heb gezien. Ze zegt dat een luchtdichte doos voldoende was om het ding te conserveren, al vraag ik me wel af of ze het proces niet stiekem een handje geholpen heeft. Want waar zijn de augurken en de saus zijn gebleven? Daar is op de foto geen spoor van te zien. Heeft ze ‘m zonder besteld? Of heeft ze ‘m eerst afgespoeld, te drogen gelegd en toen pas in die doos gestopt? En heeft ze verder nog iets met die doos gedaan? Was ‘t een nieuwe of heeft ze ‘m eerst goed uitgekookt? Het is een experiment op zich. In 2000 was ik gefascineerd door the Stinkymeat Project: Mahlon Smith zette een bord met verschillende soorten vlees in de tuin van zijn buurman en wachtte af. Het leverde veel vieze plaatjes op. Maar ja, hij deed het dan ook hardcore zonder luchtdichte doos. Ik moet het weten. Vanmiddag gaat er eentje in een doos.

Deze week heb ik eindelijk de documentaire over West Lake, het grootste Chinese restaurant ter wereld gezien. Ik heb echt mijn ogen uitgekeken. In vijf keukens met meer dan 300 chefkoks worden daar zo’n 5000 maaltijden per dag bereid. En alles hartstikke vers, wat voor mensen die liever niet weten waar hun eten vandaan komt misschien niet leuk was om te zien. Slangen die levend in stukjes gehakt worden en dan nog een tijdje nakronkelen, eenden die ter plaatse geslacht worden en vijvers vol vissen. Op een gegeven moment laat de eigenares van West Lake een paar emmers van die vissen vol vrij in de rivier om haar goede wil te tonen: ze worden niet allemaal opgegeten.

Maar vervolgens gaan we weer snel de keuken in. In hoog tempo komen eindeloos veel verschillende gerechten voorbij. Allemaal volgens de Chinese traditie en met symbolische betekenis. Noodles voor een lang leven, ronde gerechten voor het volmaakte huwelijk.. Het is zo’n rijke cultuur dat het bijna jammer is dat ik niks met Chinees eten heb.

Misschien moet ik het vandaag weer eens proberen. Vandaag is het jaarlijkse Moon Festival dat oorspronkelijk bedoeld is ter viering van de afsluiting van de oogsttijd en nu vooral een feest van saamhorigheid is.  Bij dit feest hoort natuurlijk ook een speciaal gerecht: de mooncake. Ik heb ze in alle soorten en maten bij de toko zien liggen en zo te zien kan je er flink mee uitpakken, de duurste die ik zag was zo’n 40 euro voor een niet al te groot maatje. Een stevige, machtige cake met een vulling van lotuszaad pasta en een deeg waarin gezouten eende-eieren zijn verwerkt. Hm. Toch eerst nog maar eens even over nadenken.

Laatst sprak ik nog mijn frustratie uit over te vroege pepernoten. Dat is nu al een paar jaar aan de gang en dus geen groot nieuws, maar je hoopt toch dat het bij die ene seizoensmisser blijft. Helaas blijkt de ellende zich langzaam aan op te stapelen. Voor elk jaargetijde is er tegenwoordig een aparte vla of thee en de pudding mag zelfs elke maand van smaak veranderen. Dit moet bij de consument waarschijnlijk het gevoel van autenticiteit oproepen, want sinds Slowfood hunkeren we immers allemaal naar de pure smaak van verse seizoens-producten. Op zich niet zoveel mis mee. Slim bedacht en waarom zou mijn vla niet naar cranberries mogen smaken in de winter, ook al zijn het dan chemische cranberries. Maar ik schrok toch wel toen ik gisteren opeens wintercruesli in het schap zag staan. Het is nog niet eens officiëel herfst! De thee is nog netjes aan het zomeren en de vla loopt dan wel iets voor met de herfst, maar vooruit. Ik begrijp er niets van: eerst besluit je leuk met de seizoenen mee te gaan en vervolgens negeer je de wetten van de jaargetijden volledig bij de introductie van je product..  Is ‘t omdat een seizoen toch iets te kort is om het produceren van zo’n seizoensvariant de moeite waard te maken? Of omdat de bedenkers van dit spul de Hollandse zomer een lesje willen leren? In ieder geval is ‘t om te huilen.