Deze week heb ik eindelijk de documentaire over West Lake, het grootste Chinese restaurant ter wereld gezien. Ik heb echt mijn ogen uitgekeken. In vijf keukens met meer dan 300 chefkoks worden daar zo’n 5000 maaltijden per dag bereid. En alles hartstikke vers, wat voor mensen die liever niet weten waar hun eten vandaan komt misschien niet leuk was om te zien. Slangen die levend in stukjes gehakt worden en dan nog een tijdje nakronkelen, eenden die ter plaatse geslacht worden en vijvers vol vissen. Op een gegeven moment laat de eigenares van West Lake een paar emmers van die vissen vol vrij in de rivier om haar goede wil te tonen: ze worden niet allemaal opgegeten.
Maar vervolgens gaan we weer snel de keuken in. In hoog tempo komen eindeloos veel verschillende gerechten voorbij. Allemaal volgens de Chinese traditie en met symbolische betekenis. Noodles voor een lang leven, ronde gerechten voor het volmaakte huwelijk.. Het is zo’n rijke cultuur dat het bijna jammer is dat ik niks met Chinees eten heb.
Misschien moet ik het vandaag weer eens proberen. Vandaag is het jaarlijkse Moon Festival dat oorspronkelijk bedoeld is ter viering van de afsluiting van de oogsttijd en nu vooral een feest van saamhorigheid is. Bij dit feest hoort natuurlijk ook een speciaal gerecht: de mooncake. Ik heb ze in alle soorten en maten bij de toko zien liggen en zo te zien kan je er flink mee uitpakken, de duurste die ik zag was zo’n 40 euro voor een niet al te groot maatje. Een stevige, machtige cake met een vulling van lotuszaad pasta en een deeg waarin gezouten eende-eieren zijn verwerkt. Hm. Toch eerst nog maar eens even over nadenken.
Die symbolische betekenis van het Chinese eten deed me meteen denken aan het boek waarin ik op dit moment bezig ben (heeerlijk leesboek!): The Teahouse Fire (http://www.powells.com/biblio/9781594489303). Ik _was_ al weg van subtiele Japanse symboliek die zich bijvoorbeeld uit in de theeceremonie, maar nu zit ik zo’n beetje te kicken en bedenken wat ik daar zelf mee kan
Tja, ik heb nou eenmaal ook meer met de Japanse cultuur dan de Chinese…
Kwam er door mijn boek ook achter dat ik _alweer_ het Obon-festival heb gemist (http://en.wikipedia.org/wiki/Obon), hoewel ik me vorig jaar na een verkeerde ‘viering’ had voorgenomen het dit jaar goed te doen… (zie de bento van 5 augustus op http://gnoegnoe.livejournal.com/9348.html).
NB: ik weet eigenlijk niet of ik in een reactie html kan gebruiken??? Zou wel leuk zijn
Een testje dus: wordt dit cursief?
Dank voor het The Teahouse Fire! Ik ben heel benieuwd en dus meer als ik ‘t uit heb…