Proeven

Toegegeven, ik ben nooit dol geweest op fast food. Met een jaarlijkse whopper of dubbele cheeseburger is mijn behoefte meer dan bevredigd. Geen enkel probleem dus om de hamburgerketens links te laten liggen. Wat overigens niet wil zeggen dat ik niet snack-gevoelig ben, mijn grote zonde is patat, bij voorkeur van de Vlaamse frietboer. Slecht voor de gezondheid, maar de individuele vegetarische frietenbakker is gelukkig niet te betichten van nare praktijken.
Dat fast food allerlei slechte dingen met je lichaam uithaalt is hopelijk geen nieuws. Ik vond dat dan ook niet de meest verrassende conclusie van Morgan Spurlocks Supersize Me. Maar met de groeiende invloed van de fast food-industrie op ons voedingspatroon heeft hij wel een punt. Overigens maakt niet alleen McDonald’s zich daar schuldig aan. Niet voor niets lanceert de Consumentenbond vandaag een bezorgde campagne waarin ze oproept tot strengere regels voor de voedingsindustrie. Blijft natuurlijk overeind dat iedereen zelf verantwoordelijk is voor wat hij eet (ieder pondje gaat door het mondje) en dat net als met roken en drinken ‘genieten met mate’ de beste remedie is. En wie zichzelf dood wil vreten moet dat vooral doen.
Het wordt wat anders als je met het eten van snacks dierenmishandeling steunt. Bij de productie van Kentucky Fried Chicken vlees gaat het er dramatisch aan toe. Er wordt met levende kippen gegooid, hun snavels worden pijnlijk afgeknipt en soms worden ze zelfs levend gekookt. Reden genoeg om *nooit* meer een KFC-kipje te eten. Het doet ook vrezen voor andere wanpraktijken die je als nietsvermoedende consument stimuleert.
De beste oplossing is natuurlijk: helemaal geen dieren meer eten. Maar ik kan zaken als eieren met spek, gevulde kippen, stoofpotten en sashimi echt niet laten staan. Vreselijk slap, ik weet het. Dan in godsnaam maar een diervriendelijke slappeling.