Skip to content

Proeven

"Als je goed om je heen kijkt, zie je dat alles gekleurd is." (K. Schippers)

Eigenlijk wil ik het helemaal niet weten. Ik kan er toch niks aan doen, koken op maat is nou eenmaal niet mijn sterkste punt. Als er mensen komen eten, dan maak ik steevast een paar porties extra, want het zou maar eens te weinig zijn. Geheel volgens het syndroom: als het helemaal opgaat, dan was er vast niet genoeg (en als er overblijft, dan was het vast niet lekker, maar dat is weer een heel ander complex). Een afwijking die ik overigens van mijn moeder heb meegekregen.
Het is niet dat de goeie wil er niet is, integendeel, etensresten gaan keurig verpakt terug in de koelkast. Deze drang naar restverwerking is overigens ook erfelijk. Mijn moeders moeder leed er al aan, weggooien is zonde! Bloemkoolnat bewaren voor de soep, restjes thee opwarmen, dat soort werk. En hoewel ik mijn restjes koester, vergeet ik er helaas wel altijd iets mee te doen. Pas op momenten dat de koelkast weer eens is dichtgeslibt komen de bakjes en zakjes tevoorschijn. Oneetbaar en rijp voor de vuilnisbak.
Voor mij is het zo logisch dat eten via een langdurig verblijf in de koelkast tot afval wordt verwerkt, dat ik er niet eens bij stil sta dat het ook anders kan. Maar ik kom er nu achter dat ik op die manier ruim 300 euro per jaar weggooi! Als ik tenminste een gemiddelde verspiller ben en dat is nu de grote vraag. Ik ben begonnen aan de weggooi-test en ik vrees het ergste. Over twee weken weet ik meer…