verhuizen

En dan zit je opeens tot over je oren in een verhuizing…. Sinds vorig weekend is mijn huis een enorme chaos: dozen, emmers sop, vuilniszakken. Het is hindernis lopen en puinruimen geblazen. Voor onszelf zijn er alleen nog het bed en twee bescheiden zitplaatsjes op de bank. 
De inhoud van mijn keuken zit inmiddels in dertien bananendozen en vier andersoortige dozen. Op drie pannen, twee bordjes, twee mokken, twee glazen, soepkommen, twee setjes bestek en een pollepel na. En peper en zout. Een groot deel van de inventaris is overigens verdwenen in een van de twaalf vuilniszakken die inmiddels zijn afgevoerd. 
Dat zit zo: ik ben opgevoed volgens de methode ‘wie wat bewaart heeft wat’. Geheel volgens mijn moeders traditie bewaar ik restjes eten in plastic bakjes in de koelkast. Pas als het allemaal door en door beschimmeld is gooi ik het weg. Of eigenlijk meestal pas als de koelkast te vol raakt en de gewone boodschappen er niet meer bij kunnen. Ook geheel volgens mijn moeders traditie heb ik altijd een voorraadje langhoudbaar voedsel in huis. Je weet maar nooit waar dat goed voor is. Paar blikjes soep, blikjes vis, extra potje saus, pak sap, afbakbroodjes; kortom het bekende werk. Helaas blijk ik de neiging te hebben (ook geheel naar de natuur van mijn moeder) om altijd te vergeten dat ik iets al heb gekocht. Bijvoorbeeld: ik heb op mijn boodschappenlijstje staan dat ik mosterd nodig heb (het potje uit de voorraadkast is immers net geopend, dus er moet een nieuw potje in de voorraadkast). Minstens een week lang zal ik ieder keer dat ik boodschappen heb gedaan met een potje mosterd thuiskomen. Nou is mosterd best lang houdbaar, maar geen potje haalt in gezonde toestand de leeftijd van zeven jaar. Idem dito voor sardientjes, sushi-rijst, pepersaus, gecondenseerde melk en al die andere rotzooi die ik heb weggeflikkerd. 
Overigens staat het record nog steeds op naam van mijn moeder; die had op een gegeven moment 7 pakken zelfrijzend bakmeel in de kelder staan. En nooit begrepen waar ze het voor nodig had.