Proeven

Miso, mijn kat, eet bijna niks. Haar kun je niet verleiden met een schoteltje melk, een snoepje of vers hart. Laat staan met ‘verboden’ dingen zoals chips of kaas. Mevrouw trekt er haar neus voor op. Niet dat ze kieskeurig is hoor, maar omdat voedsel haar gewoon helemaal niks interesseert. Eten staat altijd veilig voor haar. Biefstukken kun je rustig op het aanrecht laten liggen. Als Miso zich echt te buiten gaat, likt ze hooguit een paar kruimels van je ontbijtbordje. 
Ik krijg er kromme tenen van. Toegegeven, ik heb een stuk minder zorgen dan die kennissen die een slot op de koelkast moesten aanbrengen. Maar ik had toch liever een snaaiende lekkerbek gehad. Het druist een beetje tegen mijn culi-hart in om Miso elke dag precies dezelfde hap voor te zetten. Maar iets anders dan die ene smaak van dat ene merk blikvoer eet ze gewoon niet. Nou heeft ze aan harde brokjes (die ze overigens in alle soorten en smaken lust) natuurlijk in principe genoeg. Maar als ik Miso tegen etenstijd ook niet iets extra’s kan voorzetten, is voor mij de lol er wel helemaal af. En bovendien: het geef-gedeelte lijkt ze wel te waarderen.
Vandaag heb ik me weer laten verleiden door de kattenvoer-industrie. Want die spreekt mij er natuurlijk op aan dat mijn kat zo’n saaie eter is. Kattenvoer heet met dat doel niet gewoon kattenvoer, maar “mousse”, “pate” of “snack”. En hoewel ik nog nooit in de verleiding ben gekomen om zelf een blikje te nuttigen, sleep ik alles natuurlijk enthousiast naar huis om er daar achter te komen dat het aan Miso niet besteed is. Vandaag kon ik het nieuwe ‘fijne stukjes in gelei’-assortiment van Miso’s geliefde merk niet weerstaan. “Optimaal genieten” en “onweerstaanbare menu’s” riep de verpakking mij toe. Maar nu zit ik ermee, want de “volledige en overheerlijke maaltijd” van tonijn met koolvis viel toch niet helemaal in de smaak. Dat belooft niet veel goeds voor de maaltijden van lam en kip, kabeljauw en schol en kalkoen en lever. Morgen maar weer gewoon de makreelmousse.
Ik ga toch nog een poging wagen. Die werd mij overigens ingegeven door het toppunt van kattenbaasjes-verleiding. Deze week kwam ik zowaar een heus kattenkookboek tegen: “Koken voor katten” van Martin Meulenberg. Eens kijken of ik Miso aan het likkebaarden krijg met Veldmuismousse, Mottenpate of een huismus in gelatine. En mocht dit project niet slagen, dan heb ik het volgende boek al in bestelling.