Skip to content

Proeven

"Als je goed om je heen kijkt, zie je dat alles gekleurd is." (K. Schippers)

hd_815a6adabc6b7c4e255c79eea2def5df
“Even door de zure appel heen bijten,” zeggen we als iets moeilijker gaat dan verwacht. Er zijn verschillende manieren om dat te doen. Je kunt bijvoorbeeld alles in de plooi houden en doen alsof er helemaal niets aan de hand is. Harder bijten dan nodig is en iedereen laten weten wat een geweldige ervaring je doormaakt, is een andere optie. Meestal is het iets er tussenin. Hoe vaker we zuur ervaren hebben, hoe makkelijker we controle hebben over onze expressie en weinig volwassenen zullen gekweld hun ogen, neus en mond samenpersen. Is het alleen dat? Of zit onze primaire reactie er van de geboorte al in?
Geen idee of April Maciborka en David Wile deze vraag in gedachten hadden toen ze op het briljante idee kwamen om een foto-serie te maken van kinderen die voor het eerst een citroen proeven. De portretten laten veel verwrongen bekkies zien, maar er zijn er ook een paar prachtige uitdrukkingen die je zo kunt projecteren op een volwassene die iets zwaars te slikken heeft.

Ik zie de blik van een manager die zijn paniek probeert te verhullen met verontwaardiging. Een meester in zelfspot die alles graag luchtig houdt en een geraffineerde intrigant zijn ook vertegenwoordigd. Er is een stiekemerd die eronderuit probeert te komen door zich stil te houden en eentje waarschuwt met een indringende blik voor sancties. Mijn favoriet is een kleine dame die nog nat van het kwellende sap zich voorneemt om dit nooit meer te laten gebeuren. Ze weet ook al hoe. Een vervelende situatie voorkomen zal misschien niet altijd lukken, maar de volgende keer zal ze zich niet meer zo makkelijk uit het veld laten slaan. Wat een temperament, die komt er wel.

2013-08-11 22.08.52

Prince speelde zondag in Paradiso. Een popicoon in een legendarische en intieme popzaal, voor sommigen is dit een magische combinatie waar je bij moet zijn. Is het niet IRL, dan toch zeker wel via Twitter of Facebook. En juist daar stak de superster een stokje voor.

Anderhalf uur voordat het eerste concert begon stond er een rij tot aan het Vondelpark. Iedereen was opgewonden. De mensen in de rij schuifelden zenuwachtig heen en weer, fietsers die langsreden maakten foto’s en bovenin een appartement probeerde een bewoner aandacht te trekken met Prince-nummers die door een ontoereikende speaker nauwelijks hoorbaar waren. Smartphones maakten overuren.

De deuren gingen later open dan beloofd en de aanvang van het concert schoof steeds verder op. De achterban werd hiervan nauwkeurig op de hoogte gehouden. Ook werd er paniekerig bericht dat fotograferen tijdens het concert verboden zou zijn, op straffe van onmiddellijke verwijdering uit de zaal. Help, ik sta op het punt om iets heel bijzonders mee te maken en ik kan het niet live delen. Er kwamen boze reacties van mensen buiten de zaal op zoveel sterallures. Prince durft honderd euro voor een kaartje te vragen en dan mag je niet eens een fotootje voor Twitter of Facebook maken?! Toen tijdens het concert bleek dat ongehoorzaam publiek inderdaad resoluut op straat gezet werd, was het hek helemaal van de dam.

Toegegeven, je zou Prince overdreven streng kunnen noemen in zijn strijd tegen ‚illegale’ opnames en de voortvarendheid waarmee hij Youtube-video’s laat verwijderen. Of je daar commercieel iets mee bereikt is een leuke discussie, maar daar ging het zondag niet om. Het punt was dat we met de ingesleten patronen van de ‚gedeelde experience’ vaak vergeten te genieten van het moment. Het heeft iets achterlijks: je bent één van de weinigen die samen met een popheld in intieme setting een feestje mag vieren en dat doe je dan met een telefoonscherm voor je neus. We doen nog steeds lacherig over de Japanner die zijn vakantie alleen door de zoeker van zijn camera meekrijgt, maar we gedragen ons zelf niet anders. Hoe unieker het moment, hoe meer we willen vastleggen en delen. We blijven multi-tasken en laten het moment zelf niet echt tot ons doordringen. „We don’t take this [het concert] lightly,” was het pleidooi van Prince en 3rdEyeGirl dan ook. Wij gaan tot het uiterste om deze paar uur tot een ultiem feest te maken, maar dan moeten jullie er ook compleet voor gaan. De échte magie van dit moment in deze zaal zal je nooit kunnen vastleggen en elke poging daartoe is juist een storende factor. Er waren overigens journalisten in de zaal en een professionele fotograaf mocht wel foto’s maken, dus niemand hoefde bang te zijn dat de boel voor het nageslacht verloren zou gaan.

Jammer dat het na afloop vooral ging over het ‚strenge beleid’ en niet over het concert zelf. Dat maakte trouwens alle beloftes van de unieke setting waar. Jij, ik, Prince, een strakke band en lekker rocken. Dat de zee van verlichte displays ontbrak en niemand met zijn telefoon stond te rommelen was een aangename verhoging van de feestvreugde. Maar eh… daar moet je bij geweest zijn.

schenkstroop

 

We hadden toevallig twee verschillende flessen suikerstroop op tafel staan. Eentje met een oude verpakking, en eentje met een nieuw design. Ook schenkstroop gaat met de mode mee zag ik. Niet zozeer vanwege het twijfelachtige nieuwe jasje en de upgrade van de productnaam tot “Van Gilse De Originele Schenkstroop”, maar vooral om de beschrijving op de achterkant. Stroop is nog steeds verrukkelijk, las ik. In de brainstorm-sessie van het marketing-team werd dat woord vast met authenticiteit en traditie geassocieerd. Er was dus besloten daar vooral niets aan te veranderen. Maar er was wel een slimmerd die opmerkte dat je stroop niet over de yoghurt schenkt, maar erin en dat moest natuurlijk wel worden aangepast. Het werd nog een hele puzzel, want omdat stroop er in het geval van ijs juist wel weer overheen gaat werd de tekst wel heel erg lang en paste die niet meer overzichtelijk op het etiket. De marketing-manager vond het heel belangrijk dat de naam “De Originele Schenkstroop” twee keer onder elkaar zou komen te staan en dus moest er iets anders geschrapt worden. De discussie slingerde lang heen en weer tussen de vraag of pannenkoeken en flensjes niet gewoon hetzelfde zijn en of kwark met stroop eigenlijk wel echt lekker is. Uiteindelijk sneuvelde de optie van stroop als broodbeleg omdat niemand daar ooit van had gehoord. En juist zo’n boterham met stroop geeft mij de associatie met iets dat ouderwets lekker is. Pietje Bell, mijn vierjarige opa, Jip en Janneke, ik zie ze allemaal smikkelen aan de keukentafel. Plakkerig tot achter hun oren vertellen ze hun moeder honderduit over de zojuist beleefde avonturen. Stroop zoals stroop bedoeld is, zeg maar. Gelukkig is er aan de receptuur niets veranderd: 100% suikerstroop.

20110925-203832.jpg
In mijn familie heerst een specifieke koffievoorkeur. Dat is op zich niet zo bijzonder, want zonder speciale koffiewensen kun je tegenwoordig nergens meer terecht. Ware het niet dat in dit geval geen enkel filiaal van Starbucks in de behoefte kan voorzien. Mijn familie zweert bij potjeskoffie. Potjeskoffie zet je in ouderwetse koffiepot van aardewerk met dito filter. Niet te verwarren met potten met een stenen houder voor een filterzakje: die geven namelijk inferieure koffie die door mijn ooms en tantes altijd “melitakoffie” wordt genoemd (ze spugen er dan een beetje bij: melítakoffie, pfft.)
Potjeskoffie staat altijd klaar. Het supersterke koffie-extract mag rustig koud worden, want voor het serveren verdun je het met kokend water of warme melk. Mijn familie prefereert het laatste, handgeklopt in een steelpannetje op het fornuis. Eén keer per dag koffiezetten en je kunt al je gasten op ieder gewenst moment van de koffie van hun keuze voorzien door naar behoefte met hoeveelheden extract, water en/of melk te variëren. (Een van mijn tantes drinkt bijvoorbeeld het liefst “kinderkoffie” met meer melk dan koffie, bij Starbucks heet dat een Caffè Latte.) Mijn oma maakte deze potjeskoffie al en was daarmee haar tijd ver vooruit.
De laatste generaties in mijn familie zijn nooit echt gegrepen door het potjeskoffie-virus. Toch een kleine kloof waarin Senseo, Nespresso en fancy espressomachines hun kans zagen. Maar de tweede recessie voor de deur zou wel eens in het voordeel van potjeskoffie kunnen uitvallen. Hoe authentiek, duurzaam en persoonlijk wil je je koffie hebben? Snel maar eens wat rommelmarkten af voordat de originele potten nergens meer te krijgen zijn.

20110918-110151.jpg
Waar heb je trek in? Dan print ik het wel even. Dit is geen SF fantasie, hij bestaat echt: de Food Printer. Leuk als speeltje voor experimenterende chefs die nu allerlei gerechten kunnen maken die met traditionele kooktechnieken onmogelijk zijn. Maar ik zie ook wel perspectieven voor thuis. Vergeet dat gedoe met een brommerkoerier als je geen zin hebt om te koken: laat de pizzeria de juiste instellingen mailen en de rest gaan vanzelf. Culinaire partijtjes worden ook heel wat makkelijker als de voorbereidingen zich beperken tot watertandend boven je kookboeken wat QR codes van recepten selecteren.

Ik was nietsvermoedend een beetje aan het browsen toen ik laatst op de prikbord community van Pinterest stuitte. Een bonte verzameling van moodboard-achtige collecties bookmarks. De ‘pins’ staan voor het betere digitale knip en plakwerk: met de Pinterest bookmarklet selecteer je mooie plaatjes van websites voor je boards en dankzij de automatische bronvermelding heb je alle relevante informatie altijd bij de hand. Zo verzamel je alle opties voor je nieuwe bank, zet je wat breipatronen klaar voor de komende winter en hou je het overzicht op alle mooie rode dingen die je ooit op internet tegenkwam. Mocht je nog inspiratie op willen doen voor je bruiloft, dan schuim je gewoon alle boards met ‘wedding ideas’ af. Denk dus maar niet dat je hier makkelijk weg komt, vanaf nu wil je nog maar 1 ding: pinnen!! Veel creativiteit is daar niet voor nodig, je kunt de vondsten van anderen namelijk ‘re-pinnen’ waardoor je persoonlijke collectie snel is gevuld. Maar het gaat natuurlijk om de meest originele collecties en de ongezwegen eer de eerste te zijn met een beeld dat door anderen suf gere-pint wordt. Briljant concept en heel erg verslavend!

Nog een dag of twee en haar eitjes komen uit. Moeder boomklever heeft het er maar druk mee: met haar verendek uiteen houdt ze de boel warm. Ze schikt de boomschors in het nest tot alles naar haar zin ligt en ondertussen houdt ze de vijand op afstand. De nauwe doorgang naar het nest wordt regelmatig gecontrolleerd en indien nodig bijgewerkt.

Gisteren zag ik nog een specht op camera twee. Hij had zo te zien niks kwaads in de zin, maar hij zat wel nieuwsgierig door het gaatje te turen. Woest stuurde moeder boomklever de pottekijker weg.

Verder gebeurt er niet zoveel in de kraamkamer van de lente. Nou ja, er is natuurlijk heel wat aan de hand. Een nieuwe generatie vogels in alle soorten en maten is hier in de maak. Een jaarlijks spel dat zich voornamelijk in stilte voltrekt en waarbij iedereen precies weet wat hij moet doen. ‘Gewoon’ zoals de natuur dat bedacht heeft. De jongen van de oehoe zijn inmiddels al aardig groot, het kroost van de ooievaar is net uit het ei gekropen en de steenuil heeft eindelijk haar eieren kunnen leggen na een taaie strijd met een stelletje holenduiven om het nest. Noem dat maar niks. Het is een wonder waar ik geen genoeg van kan krijgen.

kingsofpastry-main Wat speelt er tussen deze twee koks? Het lijkt erop dat de ene de ander de les aan het lezen is. Heeft hij de taart verprutst? Of is hij er zelf niet tevreden over? De man met het bordje in zijn hand ziet eruit alsof het smaakt, maar hij wacht duidelijk wel op een belangrijk antwoord. Misschien eist hij het recept op en weigert de ander vastberaden om het te geven. Hoe dan ook, er is iets heel spannends aan de gang. Het beeld  komt uit de documentaire Kings of Pastry, waarin patisserie en bloedserieuze zaak is en inzet van een keiharde driedaagse competitie. Eens in de drie jaar krijgen 16 chefs kans om aan deze prestigieuze Franse wedstrijd mee te doen. Ingrediënten genoeg voor een drama om van te smullen. Holland Doc zendt de documentaire  30 december uit op Nederland 2. Ik kan niet wachten!